1- سعی کنیم تا حدی از کامپوزیت قبلی را خارج کنیم که حداقل در برخی قسمتها به بافت دندانی زیرین برسیم و بخشی ز کامپوزیت جدید مستقیما با دندان باند شود.
2- استفاده از خشونت سطحی با روشهای مکانیکی که با تراش با فرز خشن تامین می شود.
3- ایجاد گیر مکانیکی مانند شیار گیردار در میان ترمیم قدیمی کامپوزیت
4- بعد از کاربرد اچ و قبل از کاربرد عامل باند رزینی؛ استفاده از یک لایه سایلن کمک به باند با ذرات فیلرگلاس موجود در ساختمان کامپوزیتها می کند و در بهتر شدن باند می تواند کمک کننده باشد.
5- استفاده از اسید فلوئوریک به جای اسید فسفریک برای اچ کردن کامپوزیت قبلی
نکته: اچ کردن کامپوزیت بااسیدفسفریک تاثیری در ایجاد گیر و خشونت سطح و باند میکرومکانیکال با آن ندارد ( برخلاف بافتهای دندانی) زیرا اچانت اسید فسفریک تاثیر مهمی در حل شدن قسمتهایی از کامپوزیت ندارد بنابراین تخلخل های میکروسکوپی که در ایجاد باند موثر مهم هستند به کمک اچ در کامپوزیت ایجاد نمی شود. به همین جهت کاربرد سندبلاست و خشونت سطحی با فرز و گیرهای مکانیکی در این موارد اهمیت دارد.